۸ حقیقت در مورد اختلال طیف اوتیسم

اختلال طیف اوتیسم (ASD) یک وضعیت رشد مغز است که بر نحوه درک و معاشرت فرد با سایر افراد تأثیر می گذارد و بر ارتباطات و تعامل  هم تأثیر گذار است. به عنوان یک “طیف”، این اختلال از نظر شدت و انواع علائم متفاوت است. بر اساس گزارش مرکز کنترل و پیشگیری از بیماری ها (CDC) حدود ۱ درصد از جمعیت جهان یا ۷۵ میلیون نفر به ASD مبتلا هستند. در این مقاله ۹ حقیقت درباره اوتیسم را که ترجمه و تالیف از health میباشد با شما مخاطب عزیز در میان میگذاریم.

۸ حقیقت در مورد اختلال طیف اوتیسم

کودکان اوتیسم در سن بسیار کم هم قابل تشخیص میباشند

به گزارش MedlinePlus، ممکن است کودکان ۱۸ ماهه به اوتیسم مبتلا شوند. اما بیشتر تشخیص‌ها در ۲۴ ماهگی یا بالاتر رخ می‌دهند که در این مرحله تشخیص قابل اعتماد در نظر گرفته می‌شود.

آلیسیا هالادی، مدیر ارشد علوم بنیاد علوم اوتیسم در شهر نیویورک، گفت: کودکان مبتلا به اوتیسم در ارتباطات اجتماعی نارسایی نشان می‌دهند، اما برای سن آنها طبیعی در نظر گرفته میشود و اوتیسم تشخیص داده نمیشود تا بزرگتر شوند.

هیچ آزمایش پزشکی یا خونی برای تشخیص اوتیسم وجود ندارد، بنابراین پزشک معمولاً رفتار کودک را از طریق غربالگری رشد و ارزیابی تشخیصی جامع ارزیابی می کنند که می تواند شامل آزمایش های شنوایی، بینایی و عصبی باشد. پزشک همچنین ممکن است یک ویزیت بعدی را به یک متخصص، مانند یک متخصص اطفال توسعه توصیه کند.

طیف وسیعی از علائم وجود دارد

علائم اوتیسم بسته به فرد ممکن است بسیار متفاوت باشد. برای برخی افراد، علائم این اختلال خفیف است. برای دیگران، ممکن است بارزتر باشند. به گفته اوتیسم اسپیکز، به طور کلی، علائم اوتیسم شامل مهارت‌های ارتباطی و رفتارهای اجتماعی، مانند مشکل در تشخیص اهداف و احساسات دیگران یا عدم برقراری تماس چشمی است.

کودکان مبتلا به ASD همچنین ممکن است رفتارهای خاصی (مانند تکان دادن دستان خود) را بارها و بارها تکرار کنند یا ممکن است نسبت به یک اسباب بازی خاص وسواس پیدا کنند. فقدان مهارت های کلامی یکی دیگر از شناخته شده ترین علائم است – طبق گفته Autism Speaks تقریبا ۴۰٪ از افراد مبتلا به اوتیسم غیرکلامی هستند – اما این در هر کودکی اتفاق نمی افتد.

سایر علائم ASD در کودکان شامل حساسیت بیش از حد به سر و صدا، عصبانیت شدید، پاسخ ندادن به هنگام صحبت کردن، اشاره نکردن به اشیاء یا بازی نکردن  تا ۱۸ ماهگی است.

به نظر می رسد شیوع اوتیسم در حال زیاد شدن است

بر اساس یک گزارش در سال ۲۰۲۱، شیوع ASD  در هر ۱۵۰ کودک یک نفر بوده اما متاسفانه این رقم امروزه بیشتر شده است. اختلاف نظر بین متخصصان در مورد اینکه آیا این افزایش نشان دهنده این است که افراد بیشتری اوتیسم دارند یا قبلا ملاک های تشخیص کمتر بوده، وجود دارد.

الکساندرا پریمن، تحلیلگر رفتار و پزشک در موسسه روانپزشکی غربی و کلینیک UPMC Theiss Early Autism Program می‌گوید: «من فکر می‌کنم این می‌تواند ترکیبی از شیوع و تشخیص باشد. معیارهای تشخیص در حال تغییر است و این منجر به تشخیص بیشتر کودکان شده است.»

پسران بیشتر در معرض تشخیص اوتیسم هستند

اختلالات طیف اوتیسم در پسران حدود چهار برابر بیشتر از دختران است. بر اساس گزارش اوتیسم اسپیکز، از هر ۲۷ پسر، یک نفر مبتلا به ASD است، در مقایسه با ۱ نفر از ۱۱۶ دختر. و اگرچه پسران زودتر و بیشتر از دختران تشخیص داده می شوند، شواهد نشان می دهد که تعداد موارد ASD در دختران کمتر تشخیص داده شده است.

یک مطالعه در ماه مه ۲۰۱۸ که در مجله اوتیسم و اختلالات رشدی منتشر شد، تفاوت های جنسی را در مورد ارائه ASD در دختران بررسی کرد. محققان در مورد نابرابری شکاف تشخیصی بین دختران و پسران بحث کردند، اما همچنین اشاره کردند که چگونه دختران دارای علائم پنهان شده هستند – علائم ASD که در ارزیابی‌ها نادیده گرفته می‌شوند – که منجر به تشخیص نادرست آنها می‌شود.

پریمن گفت که غربالگری های کمتر برای دختران ممکن است تا حدی به دلیل انتظارات مردم از پسران در مقابل دختران باشد. “بسیاری از اوقات، مردم فکر می کنند “دختران خجالتی هستند. اگر آنها در حال حاضر صحبت نمی کنند، اشکالی ندارد. یا اینکه دختران دوست دارند فقط خودشان بازی کند.” و پسرها، تصور کلیشه ای این است که باید با دوستان بازی کنند و به اطراف بدوند و خشن باشند، و وقتی می بینند که بچه ای نمی خواهد با همسالانش بازی کند، بیشتر نگرانش میشوند.”

اوتیسم ممکن است قبل از تولد شروع شود

دانشمندان دقیقاً نمی دانند چه چیزی باعث اوتیسم می شود. به گزارش MedlinePlus، اکثر کارشناسان موافق هستند که ترکیبی از عوامل ژنتیکی و محیطی خطر ابتلا به ASD را در کودک افزایش می دهد.

علاوه بر این، شواهد در حال ظهوری وجود دارد که نشان می دهد کودکان ممکن است قبل از تولد شروع به ابتلا به ASD کنند. دکتر هالادی گفت: «این یک نقطه زمانی واقعاً بحرانی است. ما می دانیم که این قبل از تولد است زیرا سلول های متفاوتی را در مغز افراد مبتلا به اوتیسم شناسایی کرده ایم. این سلول ها قبل از تولد نوزاد رشد می کنند. به گفته اوتیسم اسپیکز، والدین مسن‌تر شانس بیشتری برای داشتن فرزند مبتلا به ASD دارند و اگر یک خواهر یا برادر مبتلا به این اختلال داشته باشد، احتمال ابتلا به ASD بیشتر است.

افراد مبتلا به اوتیسم بیشتر احتمال دارد که سایر مشکلات سلامتی را هم داشته باشند

افراد مبتلا به اختلال طیف اوتیسم در معرض خطر بیشتری برای ابتلا به سایر بیماری ها نیز هستند. بر اساس مطالعه‌ای که در سال ۲۰۲۱ در مجله Review Journal of Autism and Developmental Disorders منتشر شد، محققان دریافتند بسیاری از بزرگسالان مبتلا به ASD ممکن است شرایط دیگری مانند یبوست، چاقی، بی‌خوابی و صرع داشته باشند.

همچنین، ASD ممکن است با شرایط ژنتیکی خاصی مانند سندرم آنجلمن، یک اختلال رشدی مرتبط باشد. سندرم رت، یک اختلال عصبی نادر؛ و سندرم X شکننده، که طبق CDC باعث چالش های فکری می شود. افراد مبتلا به ASD ممکن است بیشتر مستعد مسائلی مانند اضطراب، اختلال کمبود توجه/بیش فعالی (ADHD)، افسردگی، مشکلات خواب، آلرژی و مشکلات معده باشند.

واکسن ها باعث اوتیسم نمی شوند

یک تحقیق و پژوهش درباره کودکان و نوجوانان در دانشگاه براون در سال ۲۰۲۱ گزارش داد که واکسن ها باعث ASD نمی شوند. اگرچه ممکن است برخی از افراد بخواهند واکسن ها را عامل اوتیسم بدانند. این تئوری اولین بار پس از یک مطالعه کوچک در سال ۱۹۹۸ شروع شد که ادعا می کرد بین اوتیسم و واکسن سرخک، اوریون و سرخجه (MMR) ارتباط پیدا می کند. اما این مطالعه ناقص تلقی شد و توسط مجله ای که در ابتدا آن را منتشر کرد پس گرفت.

چه کسانی در خطر ابتلا به اوریون هستند؟

درمان زود هنگام عنصر کلیدی است

هیچ درمانی برای ASD وجود ندارد، اما مداخله زودهنگام ممکن است به افراد کمک کند علیرغم داشتن این بیماری، رشد کنند.

تجزیه و تحلیل رفتاری کاربردی (ABA) و درمان های شغلی، گفتاری و فیزیکی اغلب در درمان استفاده می شود. ABA ثابت کرده است که یک رویکرد موثر است. پریمن می‌گوید: این با شناسایی دلایلی که کودکان درگیر رفتارهایی می‌شوند، مرتبط است. برای مثال، عصبانیت و تکان دادن دست‌ها اغلب به دلیل ناامیدی ناشی از ناتوانی در بیان اینکه گرسنه هستید، ایجاد می‌شود.

همچنین، درمان شامل روش های آموزش تعامل اجتماعی، مانند برقراری تماس چشمی بهتر است. پریمن می‌گوید: هرچه کودک زودتر درمان شود، دستاوردهای بیشتری با مهارت‌های ارتباطی و اجتماعی مشاهده می‌شود.

داروهایی مانند داروهای ضد افسردگی، داروهای ضد تشنج یا محرک‌ها، گاهی برای درمان بیماری‌هایی که ممکن است در کنار ASD رخ دهند، مانند اضطراب، ADHD، صرع یا افسردگی تجویز می‌شوند. ارزیابی ها و مداخلات در دسترس هستند اگر فکر می کنید فرزندتان ممکن است ASD داشته باشد، غربالگری و آزمایش می تواند به تشخیص اینکه آیا او علائم این اختلال را دارد یا خیر.